Futbolun kökleri 12. yüzyıl İngiltere’sine dayanır ve o dönemde kuralsız bir halk oyunu olarak oynanırdı. Bu dönemde futbol daha çok toplumun elit kesiminin ilgisini çeken bir oyundu. 1857 yılında dünyanın ilk futbol kulübü olan Sheffield kuruldu. 1862’de Uppingham Koleji öğretmeni John Charles Thring, oyunun ilk yazılı kurallarını hazırladı ve böylece futbol organize bir yapıya kavuştu. 1863’te İngiliz Futbol Birliği (FA) kuruldu ve futbol resmi bir spor dalı haline geldi. Kısa sürede İngiltere’den kolonilere ve tüm dünyaya yayılan futbol, toplumların sosyal hayatında çok önemli bir yer edindi. Günümüzde futbol, yaklaşık 30 milyar Euro hacme sahip dev bir endüstriye dönüşmüştür. Eskiden tamamen amatör ruhla oynanan, taraftarların büyük özveriyle takip ettiği bir oyunken, bugün kimlik değiştirerek profesyonel bir iş koluna evrilmiştir. Türk kulüpleri de dahil olmak üzere dünya futbolunun mevcut durumunu anlamak için, bu oyunun endüstriye geçiş sürecini ve aşamalarını iyi bilmek gerekir. 1980’lerden itibaren klasik dernek yapısının karlılığı olumsuz etkilemesi nedeniyle yeni sahiplik ve yönetim modelleri ortaya çıkmıştır. Futbol, küresel bir endüstri haline gelmiş ve sporcu transferleri, emek göçü dinamikleriyle iç içe geçmiştir. Transfer piyasası çift taraflı bir pazar olarak işler; kulüpler, sponsorlar, yayıncılar ve taraftarlar arasındaki denge futbolcuların piyasa değerini belirler. Bosman Kuralı gibi düzenlemeler, oyuncuların serbest dolaşımını artırarak futbolu uluslararası bir emek piyasasına dönüştürmüştür. Düşük gelirli ülkelerden (Latin Amerika, Afrika, Doğu Avrupa) yetenekli oyuncuların zengin Avrupa liglerine transferi, klasik “beyin göçü” örneğidir. Ancak bu hareketlilik, köken ülkelerdeki yerel ligleri zayıflatırken, futbolcuların yeni ülkede adaptasyon sürecinde ciddi psikolojik ve sosyo-kültürel zorluklar yaşamasına da yol açmaktadır.