Ramazan’ın son haftasına girdik.
Bir ay boyunca gönüllerimize misafir olan o bereket iklimi, şimdi usul usul vedaya hazırlanıyor. İçimizde garip bir his var: Hem bayrama kavuşmanın sevinci, hem de Ramazan’ı uğurlamanın hüznü…
Çünkü Ramazan sadece aç kalmak değildi.
Ramazan; nefsini susturmak, kalbini dinlemekti.
Bir lokmanın kıymetini bilmekti.
Bir yudum suyun aslında ne büyük nimet olduğunu anlamaktı.
Bir sofrayı paylaşmanın, bir yetimin başını okşamanın, bir ihtiyaç sahibine el uzatmanın insanı nasıl değiştirdiğini hissetmekti.
Bu ayda dualar çoğaldı.
Eller semaya daha çok kalktı.
Sadakalar verildi, zekâtlar ulaştırıldı, sofralar kuruldu, gönüller onarıldı.
Kimi bir hastası için dua etti, kimi evladı için, kimi geçimi için, kimi de sadece huzur istedi.
Belki de yeryüzü, yılın hiçbir zamanında Ramazan’daki kadar iyiliğe yaklaşmıyor.
Dünyanın dört bir yanında aynı manevi iklim yaşandı.
Bir yanda iftar sofralarında edilen dualar, diğer yanda Kâbe’de gözyaşıyla yapılan yakarışlar…
Hepsi aynı hakikati hatırlattı:
İnsan, Rabbine yöneldikçe arınır; paylaştıkça çoğalır; affettikçe hafifler.
Ancak bu Ramazan’a yalnızca ibadetlerin huzuru değil, yakın coğrafyamızda başlayan savaşın acısı da eşlik etti.
Yanı başımızda yükselen çatışmalar, dökülen gözyaşları, yerinden edilen aileler, korkuyla büyüyen çocuklar hepimizin yüreğini derinden yaraladı. Bu acı, sadece bir coğrafyanın değil, bütün insanlığın ortak sızısıdır. Ve ne yazık ki üzmeye de devam etmektedir.
Böylesine zor ve hassas bir dönemde devletimizin tüm kurum ve kuruluşlarıyla, gece gündüz demeden, güzel vatanımızı savaşın ve çatışmaların dışında tutmak; milletimizin huzurunu, güvenliğini ve istikbalini korumak için büyük bir gayret gösterdiğini görüyoruz. Ülkemizin bekası için canla başla çalışan tüm devlet görevlilerimize, güvenlik güçlerimize ve Silahlı Kuvvetlerimizin kıymetli mensuplarına bir kez daha şükranlarımızı sunuyoruz.
Çünkü savaşın ateşi bu kadar yakınımızdayken, biz bu topraklarda Ramazan ayını huzur ve sükûn içinde idrak edebiliyorsak; bu, devletimizin gücünün, kurumlarımızın dirayetinin, görev başındaki insanlarımızın fedakârlığının ve devlet aklının eseridir. Bu tablo aynı zamanda devletimizin tüm kurum ve kuruluşlarıyla iş birliği ve koordinasyon içinde süreci yönetme kabiliyetinin de açık bir göstergesidir.
Şimdi kapımızda bayram var.
Bayram; çocukların sevinci, büyüklerin duası, küskünlerin barışı, hanelerin neşesidir.
Bayram; kapı çalmanın, hâl hatır sormanın, sarılmanın, gönül almanın adıdır.
Ama bu bayram, sadece kendi evlerimiz için dua etmek yetmiyor.
Bugün en büyük temennimiz şudur:
Bayram herkese mutluluk getirsin.
Evvela savaşlar dursun.
Çocuklar ölmesin.
Anneler ağlamasın.
Hiçbir şehir sessizliğe, korkuya ve yıkıma mahkûm kalmasın.
Çünkü bayram, en çok da acının bittiği yerde bayramdır.
Sevinç, ancak herkes için varsa gerçektir.
Huzur, ancak paylaşılırsa anlamlıdır.
Ramazan bize bir ay boyunca sadece orucu değil; vicdanı, merhameti, sabrı ve kardeşliği öğretti.
Şimdi asıl mesele, bu ay bittikten sonra da Ramazan’ın ruhunu hayatımızda yaşatabilmektir.
Elveda ey Şehr-i Ramazan…
Bize kendimizi hatırlattın.
Bize susmayı, sabretmeyi, şükretmeyi öğrettin.
Bize kalbin de aç kalabildiğini, ama yine kalbin iyilikle doyduğunu gösterdin.
Hoş geldin bayram…
Huzur getir.
Umut getir.
Barış getir.
Ve insanlığın yorgun kalbine biraz merhamet bırak.
Rabbim devletimizi, aziz milletimizi, vatanımızı ve tüm insanlığı savaşlardan, felaketlerden ve fitneden muhafaza eylesin.
Milletçe birliğimizi, beraberliğimizi ve kardeşliğimizi daim kılsın.
Bayram mübarek olsun.
Savaşsız, gözyaşsız, umut dolu bir dünya dileğiyle…