Aşırı resmi ortamlarda (cenazeler, mahkemeler veya ibadethaneler) beynimiz aktif bir inhibisyon (engelleme) durumuna geçer.
Bu süreçte başrolü, mantıklı düşünme ve sosyal kısıtlamalardan sorumlu olan prefrontal korteks oynar. Bu bölge, duygularımızı sosyal normlara uydurma görevi görür.
Gülme içsel bir savaşla başlar
Ancak gülme eylemi tek bir merkezden yönetilmez. Duygusal dürtüler beynin en derinindeki limbik sistemden beslenir. Siz kendinizi sıkmaya çalıştıkça, prefrontal korteksin görevi ile limbik sistemin duygusal patlaması arasında amansız bir savaş başlar. Ne kadar çok bastırmaya çalışırsanız, o fikir zihninizde o kadar canlı kalır ve baskı altında zayıflayan kontrol mekanizması bir noktada teslim olur.
Bir savunma mekanizması olarak kahkaha başlar.
Kahkaha bir boşalma refleksi
Nörolojik açıdan kahkaha, sadece bir mizah tepkisi değil, aynı zamanda bir düzenleyici reflekstir. Sinir sistemimiz, yoğun stres ve kısıtlanma altında biriktiğinde bir kaçış noktası arar. Resmi ortamlarda konuşamaz, hareket edemez veya yerinizi değiştiremediğinizde bu durum otonom sinir sisteminizi tetikler. Kalp atışınız hızlanır, nefesiniz daralır. İşte bu fiziksel gerilim duygusal boşalma eşiğini düşürür. Bu noktada kahkaha, vücudun biriken basıncı tahliye etme yöntemine dönüşür. Kontrol bir kez beyin sapındaki otomatik devrelere geçtiğinde, artık gülmeyi siz seçmezsiniz çünkü sistem yönetimi ele almıştır ve durmak imkansızlaşır.
Sosyal tetik ve paylaşılan kahkaha
Bu krizin asıl kırılma noktası genellikle çevrenizdeki birinin durumunuzu fark ettiği andır.
İnsan beyni sosyal ipuçlarına karşı aşırı hassastır. Ayna nöronlarımız yanımızdaki kişinin bastırılmış gülümsemesini veya titreyen omuzlarını algıladığında, bu sinyalleri hızla kopyalar.
Biriyle aynı anda gülmeye başladığınızda, o ana kadar hissettiğiniz suçluluk duygusu yerini 'paylaşılan bir uyuma' bırakır. Prefrontal korteks tamamen devre dışı kalır ve artık asıl tetikleyiciyi (komik olan o ilk şeyi) unutursunuz. Artık gülünen şey, kontrolü geri kazanmaya çalışmanın absürtlüğü ve içinde bulunduğunuz durumun çaresizliğidir.
Sonuç olarak, 'uygunsuz' zamanlarda gelen kahkaha, karakter zayıflığından ziyade biyolojik bir zorunluluktur. Beynimiz sürekli baskılanmak için tasarlanmamıştır; bazen en ciddi sessizlikleri bile delip geçen o kahkaha, zihnimizin özgürlük çığlığıdır.